بی سکوت

میگویند برای زندگی امروزی
باید چشمانت را بر روی همه چیز ببندی
انگشتت را درون گوشت قرار دهی
تا هیچ صدایی را نشنوی
حتا زبانت را لای دندانت قرار دهی
تا سر سبزت را بر باد ندهی
اما......
قلم در دستان منست
چگونه میشود
جنگلهای پر از درختان را ندید
یا صدای باد را نشنید
بادی که آهنگ ونجلیس مینوازد برای درختان
تا برگهای سبزشان به رقص درآید
چگونه میشود
دهان بست و زبان بر دندان گرفت
وقتی تبر
دستهاش از چوبست
چگونه میتوان دستانی را ندید
که روزی فشفشه میساخت
ولی الان شکستهست
مگر میتوان آبی دریا را ندید
و صدای موجش را نشنید
این سرزمین منست
که میگرید
این سرزمین منست
که عریانست
آن کس که سوگوار کرد خاک مرا
من میبینم
من میشنوم
و زبانم برایش سرخ و سرخ ترست
زمانی چشمانم را میبندم
انگشتم را درون گوشم قرار میدهم
و زبانم را لای دندانم
که اندیشه ام را
دستانم را
قلمم را
شکسته باشم و پی کاری دیگر گردم
من در انتظار عبث نیستم

محمدرضا اکباتانی فرد...